Jarosław Łukasik

"Życie ze sztuki dla sztuki - to dopiero prawdziwa sztuka. "

Jarosław Łukasik, urodzony w Warszawie, spędził dzieciństwo i młodość w Hajnówce – miejscowości w okolicy Białowieskiego Parku Narodowego przy granicy polsko/białowruskiej. Swe marzenie, by studiować malarstwo zrealizował w Poznaniu, gdzie do dziś mieszka i pracuje.
Droga twórcza
Od ok. 1984 czynny jako malarz, a od od 1993 także jako krytyk sztuki.
od 1997 uczestnik 15 wystaw zbiorowych i 17 indywidualnych w Polsce i w Niemczech  (ostatnio w 2011 w Galerii „Pokusa“ w Wiesbaden)
1992 Nagroda Krytyków Sztuki „Primus inter Pares“
1993 Nagroda czasopisma „Format“ dla młodych krytyków sztuki
1995 Dyplom Malarstwa w pracowni Jerzego Kałuckiego na Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu
2004 Stypendium Ministerstwa Kultury i Sztuki
2004 Doktorat na Wydziale Malarstwa i Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu
2013 Przewód habilitacyjny na Wydziale Malarstwa i Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu
Wystawy indywidualne
1999 Galeria „Polony“, Poznań: „Obrazy Martwej Natury“
1999 Galeria CDN, Czeladź: „Malarstwo“
2000 Galeria Miejska MBWA, Leszno: „Obrazy Martwej Natury“
2001 Galeria „Polony“, Poznań: „Po prostu: Obrazy“
2001 Galeria Miejska BWA „Wieża Ciśnień“, Konin: „Obrazy“
2001 Galeria w Teatrze „Rozmaitości“, Warszawa
2002 Galeria 99 Muzeum Śremskie, Śrem: „Światła Egzystencji“
2005 Galeria „Kierat 1”, Szczecin
2006 Galeria „Ego“, Poznań, Wrocławska 19
2006 Bałtycka Galeria Sztuki Współczesnej, Słupsk
2007 Galeria Miejska „Arsenał”, Poznań: „Miejsca osobiste”
2008 Klub Pracy Twórczej „Lamus”, Gorzów Wielkopolski
2008 Aula Akademii Sztuk Pięknych, Wrocław
2009 Galeria des Związku Polskich Artystów Plastyków (ZPAP) „Pro Arte”, Zielona Góra
2011 Galeria „Artoteka Sztuki”, Uniwersytet Zielonogórski
2011 Galeria „Pokusa”, Wiesbaden: „Fenster zum Dasein“
2013  Aula  Akademii Sztuk Pięknych, Wrocław: „Miejsca osobiste“
Wystawy zbiorowe
1997 Centrum Kultury„Zamek“, Poznań 1, Poznański Festiwal Sztuki „Trwanie obrazu“
1997  Galeria „Na Mieczykowej“, Zielona Góra: „Malarstwo – katedra“
1999  Galeria BWA Bielsko-Biala,  34. Festiwal Polskiego Malarstwa Współczesnego
2000  Muzeum Archeologiczno-Historyczne, Głogów, Wystawa Artystów-Pedagogów Instytutu Kultury Wizualnej
2000  Galerie in der Alten Kachelofenfabrik, Neusterlitz
2000  „Zbliżenia – Annäherungen“, Wystawa Artystów Galerii „Polony“
2000  Muzeum Ziemi Lubuskiej, Zielona Góra, Wystawa Artystów-Pedagogów Instytutu Kultury Wizualnej
2001 Galeria BWA Bielsko-Biała, 35. Festiwal Polskiego Malarstwa Współczesnego
2001  Galeria Miejska BWA, Poznań, Wystawa Artystów Galerii „Polony“ w 20 Rocznicę jej istnienia: „Imiona Czasu“
2002  Zamek Książat Pomorskich, Szczecin, 19. Festiwal Malarstwa Polskiego „Obrazowanie“
2004  Zamek Książat Pomorskich, Szczecin, 20 Festiwal Malarstwa Polskiego „Konfiguracja“
2008  Zamek Książat Pomorskich, Szczecin, 22 Festiwal Malarstwa Polskiego
2010 Zamek Książat Pomorskich, Szczecin, 23 Festiwal Malarstwa Polskiego
2011 Galeria ZPAP „Kierat 1”, Szczecin: „Interpretacje“
2011 Galeria „Art“ Swinoujście: „Interpretacje“
2011 Galeria BWA Zielona Góra: „Przybysze i Tubulcy“

Artysta o sobie i swej motywacji  do tworzenia:
„Jeśli obraz uznamy za świat sam w sobie, to wybielony obrus jest „oknem” przez które możemy spojrzeć do wnętrza, w którym życie prowadzi swą wyidealizowaną egzystencję, do wyobraźni (czasem pamięci), gdzie człowiek spotyka twarze innych, nie zniekształcone miną lub grymasem udawanych uczuć, gdzie ciepło i bezpiecznie. Pasjonuje mnie narracja życia jaką daję mi malarskie opowiadanie o sobie poprzez kolory mej wewnętrznej rzeczywistości. Moje obrazy nie zmierzają do określonej puenty. Ich sens jest każdorazowo odmiennym domniemaniem ufundowanym na intuicji, której ostateczny pesymizm skrywa się pod kolorową maską syntetycznych, bądź jak to woli, surowych i prostych w formie, kompozycji.

Moje malarstwo dedykuję tym, którzy pod warstwą koloru i jego światła dostrzegają indywidualne, samotne trwanie. Dla tych, którzy rozumieją, że czego byśmy nie pragnęli, to życie w swym egzystencjalnym wymiarze jest swoistym trwaniem w dążeniu ku przyszłości, u kresu której dostrzeżemy napis „koniec”. Im dalej w lata, tym napis żywszy, wyraźniejszy. A jedyną alternatywą dla pesymizmu jest drugi człowiek, z którym mogę spotkać się we wnętrzach namalowanych obrazów.“

                                                                                                                     Jarosław Łukasik

Reda 2010r.