Łódź Kaliska

"W rzeczywistości sztuka odzwierciedla widza, nie życie."

Od samego początku działa w składzie: Marek Janiak, Andrzej Kwietniewski, Adam Rzepecki, Andrzej Świetlik i Makary (Andrzej Wielogórski). Powstała w 1979 roku jako formacja neowangardowa, mająca na celu badanie aspektu widzenia i rejestracji o charakterze fotomedialnym, przede wszystkim w zakresie fotografii, filmu eksperymentalnego i performance. W 1980 i 81 r. zmieniła swój program artystyczny na zdecydowanie bardziej dadaistyczno-surrealistyczny, w swym wyrazie happeningowy i anarchistyczny, atakując i ośmieszając polską formację neoawangardy oraz przedstawiając absurdalność życia w PRL-u. 

W latach 1982 - ok.1988 grupa Łódź Kaliska była składnikiem formacji Kultury Zrzuty, której życie artystyczne koncentrowało się w niezależnych galeriach, z których najważniejszy był Strych. Kultura Zrzuta łączyła zanikające zainteresowania fotomedialne i konceptualne z dominującymi działaniami dadaistycznymi i skandalizującymi, często o charakterze pozaartystycznym, gdyż z założenia chciano połączyć, a w niektórych postulatach pozbyć się "bagażu sztuki". Atakowano i wyśmiewano socjalistyczne struktury "państwa wojny" oraz malarstwo "nowych dzikich" i patriotycznej "sztuki przy Kościele". 

W 1989 r. grupa Łódź Kaliska zmieniła nazwę na Muzeum Łodzi Kaliskiej, w której postawa dadaistyczna "zmieszała się" z zainteresowaniem postmodernizmem, a wyznacznikiem stała się "fotografia inscenizowana" i filmy powstające na zasadzie pastiszownia słynnych dzieł malarskich i filmowych. 

W realizacjach grupy tematyka religijna i społeczna dotycząca krytyki polskiej rzeczywistości występuje jako jeden z licznych tematów. Bardziej poważnie "atakowano" religijność i polskie pojęcie patriotyczności z pozycji artystów neoawngardowych w początku lat 80. Później tematyka miała charakter bardziej ludyczny i zabawowy, podobnie jak wiele innych tematów podejmowanych w aspekcie badania historii kultury jako śmiesznego "magazynu form", z którego można wybierać każdy element, ponieważ ulegał zatarciu, czy zapomnieniu podział na świat sacrum i profanum. 

Wszystko, włącznie z samymi artystami i ich muzami (modelkami), stało się elementem i przedmiotem niekończącej się zabawy o hedonistycznym przesłaniu. Od 2003 r artyści propagują kierunek New Pop, którego celem jest zatarcie granicy pomiędzy sztuką wysoką  i reklamą. W tym duchu powstały dwie realizacje, które zostaną zaprezentowane podczas „Opery Pałacowej” - „Instrukcja zabijania sztuki” oraz „Stefan Majonez”. Ponadto w angielskim parku krajobrazowym zobaczymy postmodernistyczne pastisze fotograficzne w formie „Żywych obrazów”.


Łódź Kaliska, Stefan Majonez